Προσπαθώ να βάλω σε μια τάξη το μυαλό μου. Από χθες νιώθω την τηλεόραση του σαλονιού μου σαν μια χρονομηχανή, λες και με μια λάθος της εικόνα, μια λάθος φράση που θα ακουστεί κινδυνεύω να βρεθώ 40 ή 50 χρόνια πίσω. Νομίζω πως αυτό που αποσβωλομένοι παρακολουθούμε τις τελευταίες ώρες να συμβαίνει στην πολιτική σκηνή της χώρας, θα διδάσκεται στις σχολές προπονητικής στο μάθημα της στρατηγικής με τον τίτλο «1000 πράγματα που πρέπει να αποφύγετε». Ας τα βάλουμε όμως σε μια σειρά.

Λίγες μέρες πριν, ο κ. Παπανδρέου πήγε στις Βρυξέλες να διαπραγματευτεί το περίφημο κούρεμα. Μέσα από διαπραγματεύσεις επί διαπραγματεύσεων και σε μια «μάχη» με τους τραπεζίτες που κράτησε μέχρι τα ξημερώματα, τελικά συμφωνήθηκε το σχέδιο για το Ελληνικό «κούρεμα». Ο κ. Παπανδρέου ευχαρίστησε δημόσια τους εταίρους μας, δήλωσε πως επρόκειται για ένα μεγάλο βήμα για την Ευρώπη και επιβιβάστηκε στο αεροπλάνο του να γυρίσει στην Ελλάδα.

Την επόμενη μέρα και μέσα από ένα διάγγελμα στον Ελληνικό λαό, μας εξήγησε πόσο σημαντική ήταν η επίτευξη της συμφωνίας του «κουρέματος», πόσο χαρούμενοι έπρεπε να είμαστε που πλέον έχουμε απαλαγεί από ένα μεγάλο βάρος του παρελθόντος και πόσο μεγάλη είναι η ευκαιρία για να την οικονομία μας να ορθοποδήσει.

Αφού λοιπόν συμφώνησαν οι εταίροι μας, συμφώνησαν οι τράπεζες, συμφώνησε και ο ίδιος, ο κ. Παπανδρέου άλλαξε γνώμη. Πήγε στην κοινοβουλευτική ομάδα του ΠαΣοΚ και ανακοίνωσε πως θα γίνει δημοψήφισμα για την επικύρωση της συμφωνίας των Βρυξελών.

Άλλαξαν όμως γνώμη και οι εταίροι μας και του ζήτησαν να πάει μέχρι τις Κάννες για να του εξηγήσουν πως βαρέθηκαν να παίζουνε μαζί μας κι ότι άμα εμείς θέλουμε να συνεχίσουμε να παίζουμε να πάρουμε τα κουβαδάκια μας και να πάμε σε άλλη παραλία.

Ο κ. Παπανδρέου τότε ξανάλλαξε γνώμη και παίζοντας με τις ζωές μας, τις ζωές των παιδιών μας, τις ζωές των παιδιών των παιδιών μας και τα νεύρα των Ευρωπαίων εταίρων μας, άφησε να εννοηθεί πως τελικά το δημοψήφισμα θα έχει να κάνει με το αν θέλουμε να μείνουμε στο Ευρώ ή όχι.

Τότε άλλαξε γνώμη και ο κ. Σαμαράς, ο οποίος αν και μέχρι εκείνη την ώρα ήταν ανένδοτος τόσο στην σύναψη νέας δανειακής σύμβασης όσο και στο οποιοδήποτε σενάριο συνεργασίας κυβέρνησης-αντιπολίτευσης, ξαφνικά ανακάλυψε ότι και η νέα σύμβαση είναι απαραίτητη και οι πολιτικές δυνάμεις της χώρας πρέπει να συνεργαστούν για να την βγάλουν από την κρίση.

Μετά ο κ. Παπανδρέου είπε «μπράβο» στον κ. Σαμαρά που άλλαξε γνώμη, αλλά ο κ. Σαμαράς του είπε πως δεν θέλει «μπράβο» αλλά θέλει να αφήσει την καρέκλα που κάθεται για να κάτσει μετά αυτός. Μάλλον αυτό είναι το πιο σημαντικό.

Από τότε παίζουμε την κολοκυθιά. «-Να πάω εγώ! -Όχι να πας εσύ! -Όχι να πάει η μάνα!»

Απορροφημένοι όμως στα παιχνιδάκια τους, ο κ. Παπανδρέου κι ο κ. Σαμαράς αλλά και το σύνολο του χαμηλότατης στάθμης πολιτικού προσωπικού της χώρας, δεν δείχνουν να καταλαβαίνουν κάτι. Η γενιά μας, οι προηγούμενες γενιές και οι επόμενες δέκα, θα είναι αμείλικτοι μαζί τους.

Η Ελλάδα κουράστηκε πολύ εδώ και δεκαετίες ολόκληρες για να αποτελεί κομμάτι της Δύσης. Με τα στραβά μας, με τα άσχημα μας φτάσαμε εδώ που φτάσαμε. Θα είναι τραγικό, μέσα από ένα καυγά «δύο γάιδάρων σε ξένο αχυρώνα» να κινδυνεύουμε να μας «δώσουν μία» και να μας στείλουν πίσω στην Ανατολή, πίσω εκεί απ’ όπου σε μια άλλη εποχή είχαμε ξεκινήσει.

Κι όταν σταματήσουν την κολοκυθιά να κάτσουμε και να ζυγίσουμε. Να καταλάβουμε πως δεν μπορούμε να ζητάμε ευρωπαϊκό νόμισμα χωρίς να έχουμε ευρωπαϊκή οικονομία. Να καταλάβουμε πως το αποτέλεσμα μόνο αλφαβητικά προηγείται της προσπάθειας. Να απαιτήσουμε από τους πολιτικούς μας σχηματισμούς αρχές και αξίες διαφορετικές, ίδιες για όλους,  και να χαράξουμε από την αρχή μια δομή για την οικονομία μας που θα παράγει αυτό που μπορεί. Να αλλάξουμε αυτά που λίγο πολύ όλοι καταλαβαίνουμε πως πρέπει να αλλάξουν, αυτά που λίγο πολύ όλοι καταλαβαίνουμε ότι δεν έχουν λογική. Απλά αυτή τη φορά πρέπει να το κάνουμε στα σοβαρά.

Δημοσιεύτηκε στο VetoNews.gr στις 4.11.2011

Advertisements

About Νικόλας Μάστορας Γκουλέμας

Ο Έλικας, στο http://nicosmg.wordpress.com , είναι ένας χώρος έκφρασης, υποκειμενικών πάντα, απόψεων, γνώμεων και ιδεών του Νικόλα Μάστορα Γκουλέμα, ο οποίος γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Κοζάνη ανάμεσα σε μια ομάδα Προσκόπων και σε αυλές σχολείων με μια μπάλα στο χέρι. Τα καλοκαίρια έβαζε βενζίνη στο πρατήριο του πατέρα του μέχρι τα 18 του όπου και έφυγε Θεσσαλονίκη για σπουδές. Μετά από μια 10ετή περιπλάνηση ανάμεσα σε σχολές, πτυχία, θεατρικά εργαστήρια και λογιών λογιών εργασίες, επέστρεψε στην Κοζάνη στην οποία πλέον εργάζεται και κατοικεί.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s