Δεν νομίζω οτί γίνεται. Τουλάχιστον όχι με το βαμβάκι. Κανένας τους δεν θέλει ν’ αλλάξει τίποτα. Δεν θα προσαρμοστούν, δεν θα μετασχηματίσουν ούτε τον πολιτικό κόσμο ούτε το ήθος του. Όχι γιατι αναγκαστικά δεν μπορούν, δεν θέλουν. Απλά δεν συμβαδίζει με το προσωπικό τους συμφέρον. Η έννοια του δημοσίου συμφέροντος κατέντησε δυσνόητο πράγμα, και στην χώρα που βασιλεύει το προσωπικό συμφέρον του καθενός μας, δεν υπάρχει και πολύς χώρος για το πρώτο.

Δεν ξέρω τί είναι πιο χυδαίο: να παραδέχεσαι 18 μήνες μετά ότι δεν διάβασες το μνημόνιο που ψήφισες ή να το λες γιατί έτσι -αφελώς- νομίζεις πως θα τύχεις της εύνοιας του εσωκομματικού σου ακροατηρίου. Φοβάμαι το δεύτερο. Στο πρώτο εκμεταλεύεσαι, στο δεύτερο υποτιμάς και την νοημοσύνη του κόσμου. Πάλι. Λίγη σημασία έχει όμως. Τώρα.

Σε μία χώρα που ήθος του πολιτικού λόγου συρρικνώνεται στην προσπάθεια για ηθικοφανή εικόνα του πολιτικού υποκειμένου, σε μία χώρα που το δημόσιο συμφέρον κατέντησε προέκταση του ιδιωτικού και σε μια χώρα που μάθαμε να περιμένουμε κάποιον άλλον για να έρθει και να διεκπαιρεώσει την ζωή μας για λογαριασμό μας, δεν είναι πολλά που έχουν απομείνει εκτός από …εμάς. Όλους μας. Ότι κι αν τελικά γίνει.

Εμείς πρέπει να είμαστε αυτοί που θα σηκώσουμε το χέρι μας για να δείξουμε τόσο την κατεύθυνση όσο και το όριο. Όλοι μας. Η εποχή των μπακλονιών πέρασε ανεπιστρεπτί και το πρόσημο που μας άφησε δεν είναι θετικό. Είναι πολύ ωραιοπαθές πλάσμα ο άνθρωπος για να λειτουργήσει αποτελεσματικά ένα προσωποκεντρικό πολιτικό σύστημα. Μπαίνει στον πειρασμό να το κάνει ιδιοκτησία του.

Πλέον πρέπει να ζητήσουμε θεσμούς. Θεσμούς και δομές που όλοι μας θα προστατεύουμε για να είναι εκεί για το δημόσιο συμφέρον. Μόνο.

Θεσμούς και δομές που θα κόβουν τα καρπούζια στην μέση για όλους μας. Και τα κουκούτσια. Όχι αύριο, τώρα. Ήδη αργήσαμε.

Δημοσιεύτηκε στο VetoNews.gr στις 27.1.2012

Advertisements

About Νικόλας Μάστορας Γκουλέμας

Ο Έλικας, στο http://nicosmg.wordpress.com , είναι ένας χώρος έκφρασης, υποκειμενικών πάντα, απόψεων, γνώμεων και ιδεών του Νικόλα Μάστορα Γκουλέμα, ο οποίος γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Κοζάνη ανάμεσα σε μια ομάδα Προσκόπων και σε αυλές σχολείων με μια μπάλα στο χέρι. Τα καλοκαίρια έβαζε βενζίνη στο πρατήριο του πατέρα του μέχρι τα 18 του όπου και έφυγε Θεσσαλονίκη για σπουδές. Μετά από μια 10ετή περιπλάνηση ανάμεσα σε σχολές, πτυχία, θεατρικά εργαστήρια και λογιών λογιών εργασίες, επέστρεψε στην Κοζάνη στην οποία πλέον εργάζεται και κατοικεί.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s