Τα πέντε νοσοκομεία και τα 40 κύματα

Περάσαμε 40 κύματα για να καταλήξουμε σε έναν νέο χάρτη υγείας στην περιφέρεια μας, ο οποίος λίγο-πολύ είναι αναπαραγωγή του παλιού. Πλασματικοί αριθμοί των κλινών, πέντε νοσοκομεία, πέντε διοικητικά συμβούλια, τέσσερις διοικητές. Κάπως έτσι πήγε περίπατο η ελπίδα γα ένα χάρτη υγείας όπου τα νοσοκομεία της περιφέρειας Δυτικής Μακεδονίας θα λειτουργούσαν συμπληρωματικά και αρθροιστικά στην αξιοπρεπή ιατρική περίθαλψη των Δυτικομακεδόνων.

Κι άντε, αν είσαι πρόεδρος της βουλής, υπουργός ή βουλευτής θα βρεθεί κάποιο C 130 να σε μεταφέρει στην Αθήνα σε πέριπτωση …πνευμονίας, αν πάλι όχι, εναποθέτεις τις ελπίδες σου στις φιλότιμες προσπάθειες του ιατρικού προσωπικού που απέμεινε να υποστελεχώνει τα νοσοκομεία μας.

Λίγο η άκρως πολιτικάντικη τακτική του κ. Λοβέρδου, λίγο η εμφανής αγωνία των βουλευτών μας να κρατήσουν και την πίτα ολόκληρη και τον σκύλο χορτάτο και λίγο ο τρόπος με τον οποίο οι τοπικοί φορείς ισοπεδωτικά λαϊκιζαν και εκβίαζαν συμπεράσματα, μας έφεραν τελικά στο σημείο να καταλήξούμε να ψάχνουμε λύση πλατσουρίζοντας σε ρηχά κι ακίνδυνα νερά, αποφέυγοντας εντέχνως την αναζήτηση μιας σοβαρής λύσης, προϊόν πολιτικής βαθυτέρων νερών.

Η Περιφερειακή διάσταση του χάρτη υγείας και η (όποια) Περιφερειακή συνείδηση πήγε …περίπατο στην υπόθεση των νοσοκομείων. Η αλα καρτ αποκέντρωση του κράτους θυσιάζει βλέπετε τους πάντες και τα πάντα στο βωμό εξυπηρετήσεων προς άδρα ψήφων. Η λογική που θα έλεγε μία Περιφερειακή Διοίκηση με ένα (one, uno, ein, un, 1) Διοικητικό Συμβούλιο για τα πέντε νοσοκομεία της περιφέρειας των 300.000 κατοίκων, φαίνεται ν’ αφήνει στην αίθουσα αναμονής των επειγόντων περιστατικών την σύμμετρη, συπληρωματική και αξιοπρεπής παροχή ιατρικής περίθαλψη για το σύνολο των Δυτικομακεδόνων.

Αλλού κλινικές χωρίς γιατρούς, αλλού γιατροί χωρίς κλινικές, νοσοκομεία που δεν κόβουν διακομιστήρια σε ασθενείς που διακομίζονται σε άλλα νοσοκομεία (για να φαίνεται στα χαρτιά ότι το δικό τους νοσοκομείο εξυπηρετεί τους περισσότερους). Μια στρεβλή δομή με νοσοκομεία που λειτούργουν ανταγωνιστικά μεταξύ τους και μια αγωνία για το που και πόσες θα είναι οι καρέκλες της όποιας διοίκησης, λες και αυτό έχει σημασία, όχι το επίπεδο παροχής τους δημοσίου αγαθού της ιατρικής περίθαλψης.

Το πολιτικό προσωπικό σε όλο του το φάσμα, από τον αρμόδιο υπουργό μέχρι τους δικούς μας τοπικούς φορείς, προφανώς δεν έχει συναίσθηση της βαρύτητας των πράξεων του και των αποφάσεων του, εμείς σαν πολίτες τρώμε το κουτόχορτο του τοπικισμού κι αδυνατούμε να δούμε πέρα από την μύτη μας, και παραμένουμε μια μεγάλη παρέα που θέλει διακαώς να γευθεί μια μεγάλη …»ομελέτα», χωρίς όμως να είναι διατεθειμένη να «σπάσει αυγά».

Δημοσιεύτηκε στο VetoNews.gr στις 26.8.2011

Advertisements

Το καμένο χαρτί της μεταπολίτευσης κι η τελευταία, ίσως, ευκαρία μας

Η ιστορία είναι σαν ένας δρόμος γεμάτος στροφές. Στροφές που όταν τις «παίρνεις» σωστά επιταχύνεις κι όταν άτσαλα σε «πετάνε» εκτός. Κάποιες φοράς προσπερνάς, κάποιες άλλες φορές σε προσπεράνε, μα τελικά καταλαβαίνεις πως οτιδήποτε αλλάζει, είναι καταδικασμένο κι αυτό με την σειρά του ν’ αλλάξει.

Η απερχόμενη γενιά, αυτή του Πολυτεχνείου, σπατάλησε ίσως την μεγαλύτερη ευκαιρία της νεότερης Ελλάδας. Σε μια περίοδο που το ζητούμενο ήταν η αλλαγή του πολιτεύματος και η δημιουργία νέων πολιτικών μορφωμάτων, αυτή η γενιά δεν κατάφερε να βάλει νέες βάσεις για δημιουργία κομμάτων αρχών.

Κατέληξε σε μια στρεβλή μορφή πολιτικών σχηματισμών, με πιο σύγχρονο προφίλ μεν αλλά αντίστοιχων των προ-δικτατορίας παλαιοκομματικών καθεστώτων, τα οποία είχαν διαιωνήσει όλη αυτή την πελατειακή σχέση, η οποία (αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς) είχε ως ένα σημείο, σαν αποτέλεσμα το να φτάσουμε και στη χούντα.

Ενσωματώθηκε μέσα στο σύστημα, το αναπαρήγαγε σε μια πιο σύγχρονη μορφή του και τελικά κι αυτή η γενιά, επέμεινε με τη σειρά της στο ίδιο στρεβλό πολιτικό σύστημα που σήμερα έχει καταλήξει σε αυτή την άθλια μορφή που όλοι ξέρουμε και όλοι θέλουμε να αλλάξουμε.

Η ιστορία ξέρετε, αναθέτει σε κάθε γενιά ένα «ρόλο» κι η αλήθεια είναι πως προόριζε μεγάλο ρόλο για την γενιά της μεταπολίτευσης, εκείνη όμως προτίμησε να υποδηθεί έναν μικρότερο και βολικότερο ρόλο από αυτόν που της ανέθεσε η ιστορία.

Με φόντο την λάμψη του αγώνα κατά της δικτατορίας, και ιεροποιόντας σχεδόν τον εαυτό της, σχεδόν λογικά προέκυψε σαν αγαπημένη της συνήθεια η μετάθεση ευθυνών για οτιδηποτέ κακό, συνήθεια που έχει διαχυθεί σε όλα τα στρώμματα του Ελληνικού κοινωνικού ιστού, μια ασύμμετρη διάχυση ευθυνών.

«Πάντα κάποιοι άλλοι φταίνε, εμείς είμαστε μόνο θύματα.» Όμως κι αυτή η λάμψη του αλάθητου που δίνει μερικές φορές η ιστορία δεν μπορεί να είναι αρκετή για πάντα, έχει κι αυτή τα όρια της, έχει τον κύκλο της.

Το ότι η γενιά της μεταπολίτευσης είναι η γενιά που όντως τόλμησε να αντισταθεί και όντως αγωνίστηκε, κάνει αυτήν την εξέλιξη ακόμα πιο ωδυνηρή.

Βέβαια δεν μπορούμε να πούμε πως αφήνει πίσω της καμμένη γη, θα είναι υπερβολή. Έδωσε μια αναγκαία αίσθηση ελευθερίας η περίοδο της μεταπολίτευσης που μακροσκοπικά ωφέλησε την ελληνική κοινωνία, της έδωσε πολύτιμη αυτοπεποίθηση (ορισμένες φορές βέβαια υπερβολική, στα όρια της έπαρσης).

Είναι ξεκάθαρο όμως ότι από την εποχή των ηρώων του Πολυτεχνείου, διακρίνεται η ανάγκη για πέρασμα στην εποχή των μαζών και των απλών ανθρώπων της, ας μου επιτραπεί ο όρος, νεα-πολίτευσης.

Αυτό που λείπει, κι αυτό που πρέπει να παράξει η σημερινή γενιά, είναι η συνείδηση. Η συνείδηση ενός κοινωνικού ιστού που τα προηγούμενα χρόνια χάθηκε στο όνομα των μεγάλων ιδεών και στις δοξασίες των ηρώων εκείνης της γενιάς. Δοξασίες χτισμένες πάνω σ’ ένα υπερτροφικό «εγώ» που τραυμάτισαν βαθιά τη σχέση μεταξύ της πολιτείας και του πολίτη, σχέση που αν δεν αποκατασταθεί το συντομότερο δυνατόν θα μας βάλει σε επικίνδυνα μονοπάτια.

Καλούμαστε να συνθέσουμε ξανά αυτή την χώρα λοιπόν, κι ίσως να είναι μια ευκαιρία να βγούμε από την νοοτροπία που λέει πως πρέπει να βρούμε κάποιον άλλο να μας κάνει την δουλειά μας. Όταν μπεις στην πραγματική δράση άλλωστε, στην δημιουργία, όταν αφιερώσεις χρόνο και δώσεις χώρο στα πράγματα, σε οδηγεί στο να στο να σταματήσεις με το να ψάχνεις να βρεις άλλους τρόπους να τα φέρεις εις πέρας, να ψάχνεις να βρεις αποδιοπομπιαίους τράγους και ανθρώπους που θα αναλαμβάνουν για ‘σένα να φέρουν εις πέρας την ζωή σου.

Δεν έχουμε την πολυτέλεια να σπαταλήσουμε αυτή την ευκαιρία, τρομάζω όταν διακρίνω στο πίσω μέρος του μυαλού πολλών (τόσο από τον ευρύ κοινωνικό ιστό όσο και από διάφορες δυνάμεις του πολιτικού μας συστήματος) την αγωνία για το πως θα ξεπεράσουμε την κρίση για να γυρίσουμε πάλι πίσω σε αυτό το μεταπολιτευτικό μοντέλο της στρεβλής ευδαιμονίας που για χρόνια είχαμε.

Γι’ αυτό θέλει προσοχή και συναίσθηση της κοινωνικής ευθύνης απ’ όλους μας. Ο Ελληνικός κοινωνικός ιστός ξέρετε, είναι μια μάζα με ιστορικά αποδεδειγμένα έντονο πολιτικό αισθητήριο, αντιδρά πολιτικά στις κρίσιμες ιστορικά στιγμές, πότε για καλό πότε για κακό, πότε αντιστεκόμενο και πότε αλληλοσπαρασόμενο, η τελική έκβαση όμως της ιστορικής κατάληξης των ημερών μας, είναι μια υπόθεση που βαραίνει όλους μας.

Δημοσιεύτηκε στο VetoNews.gr στις 14.7.2011

«Σημασία έχει να παραμένεις άνθρωπος»

Πλατεία Συντάγματος 29.6.2011

«Είναι Μαρία -δε θέλω να λέω ψέματα- δύσκολοι καιροί.

Και θάρθουνε κι άλλοι.

Δεν ξέρω -μην περιμένεις και από μένα πολλά-

τόσα έζησα, τόσα έμαθα, τόσα λέω

κι απ’ όσα διάβασα ένα κρατάω μόνο:

«Σημασία έχει να παραμένεις άνθρωπος».

Θα την αλλάξουμε τη ζωή.

Παρ’ όλα αυτά Μαρία.»

Κατερίνα Γώγου

Τρία κλικ αριστερά

Συνέχεια

Τα όρια της Δημοκρατίας και το αυγό του φιδιού

Όποιος παρακολούθησε χθες όλη την επικαιρότητα, από το σημείο που θεωρούνταν σχεδόν σίγουρη μια κυβέρνηση εθνικής συνεργασίας, μέχρι το σημείο που διαψευδόταν κάτι τέτοιο δια στόματος του ίδιου του πρωθυπουργού, καταλάβαινε πως υπήρχαν κάποια σημεία που δεν «έδεναν» μεταξύ τους. Κάποια στιγμή μάλιστα, κουβεντιάζοντας με κάποιους φίλους στο facebook, σκεφτήκαμε πως τελικά μάλλον κάτι τέτοιο δύσκολα θα γίνει, κι όντως.

Κατ’ αρχήν να ξεκινήσουμε από τα βασικά. Θα ήταν στο όρια της συνταγματικής εκτροπής, μία πολιτική απόφαση, έστω και σε κορυφαίο επίπεδο, η οποία θα «φορούσε καπέλο» στο λαό μια κυβέρνηση που ποτέ δεν εξέλεξε. Φλερτάρουμε με τα όρια της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας σε τέτοιες περιπτώσεις, και όσες φορές το επιχειρήσαμε αυτό στο παρελθόν, τα αποτελέσματα ήταν καταστροφικά για την χώρα. Εν συνεχεία υπάρχουν τόσο ηθικά όσο και πρακτικά ζητήματα.

Ξέρετε, σε ένα πολιτικό σύστημα, ο ρόλος της ύπαρξης αντιπολίτευσης είναι πολύ σοβαρός. Λειτουργεί σαν ασφαλιστική δικλείδα προκειμένου να εξασφαλίζεται μία μίνιμουμ εύρυθμη λειτουργία των θεσμών, και εδώ έγκειται το ηθικό ζήτημα: ποιος θα έπαιρνε αυτό το ρόλο σε μια περίπτωση διακομματικής κυβέρνησης, πόσο μάλλον σε μια κυβέρνηση με μηδενική επίδραση της κοινωνίας πάνω της (εφόσον δεν προέκυψε από λαϊκή εντολή, αλλά ήταν απλά διορισμένη);

Δεν ξέρω ποιος θα ωφελούταν από την δημιουργία μιας τέτοιας κυβέρνησης την οποία ουσιαστικά θα βάζαμε στο απυρόβλητο και δεν θα είχαμε καμία παρεμβατικότητα πάνω της, αλλά αν κρίνουμε από το ποιοι πολιτικοί, ποια μέσα και ποιοι δημοσιογράφοι εμφανίστηκαν σαν ένθερμοι υποστηρικτές μιας τέτοιας ιδέας, μπορούμε να βγάλουμε κάποια συμπεράσματα.

Το πρακτικό κομμάτι μιας τέτοιας απόφασης σκοντάφτει πάνω στο ίδιο το Σύνταγμα, σύμφωνα με το οποίο η μόνη απόφαση που είχε να πάρει ο όποιος πρωθυπουργός σε μια τέτοια περίπτωση είναι το αν θα παραιτηθεί ή όχι. Είναι στα χέρια του Προέδρου της Δημοκρατίας μετά να αποφασίσει ή όχι έναν σχηματισμό νέας κυβέρνησης και με ποια σύνθεση.

Δεν αμφισβητώ βέβαια, πως σε πολλές των περιπτώσεων η εθνική συνεργασία κρίνεται απαραίτητη και πιθανόν μπροστά μας να έχουμε μία από αυτές τις περιπτώσεις, πρέπει να είναι όμως μία εξέλιξη που θα προκύπτει από λαϊκή εντολή, κι όχι απλά μια απόφαση των πολιτικών αρχηγών.

Ίσως θα μπορούσαμε να κινηθούμε στο ίδιο μήκος κύματος που κινήθηκε η Πορτογαλία: Γραπτά οι θέσεις όλων των κομμάτων για το πως επακριβώς τοποθετούνται σχετικά με τις πολιτικές που ζητά η Ε.Ε. και το αν συναινούν (ή όχι) στους όρους των εταίρων μας εφόσον κρίνουν (ή όχι) απαραίτητα τα λεφτά του μεσοπροθέσμου (τα οποία κατα την ταπεινή μου άποψη, τα έχει ανάγκη η χώρα).

Όπως και να έχει, το τέλος της ημέρας, μας βρήκε στη δίνη μια «μπλόφας», με κυβέρνηση και αξιωματική αντιπολίτευση να προσπαθούν να «τριπλάρουν» ο ένας τον άλλο και δύο βασικά συμπεράσματα: Το ένα (και το πιο σημαντικό) είναι ότι πλεόν στο σημείο που έφτασε το πράγμα και με τους τριγμούς που έχουν προκληθεί, μόνη λύση μπορεί να είναι οι εκλογές και η προσφυγή στη λαϊκή ετυμηγορία, ενώ το άλλο συμπέρασμα είναι πως Παπανδρέου και Σαμαράς με τις επιλογές που έκαναν κατάφεραν να ξοδέψουν σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα ένα πολύ μεγάλο μέρος του πολιτικού κεφαλαίου που τους είχε απομείνει.

Πάντως αν και δεν μπορούμε να ξέρουμε το αν η «μπλόφα» ήταν ηθελημένη ή προέκυψε από τα γεγονότα, φαντάζομαι πως εκτός των άλλων, τα σημερινά συμβάντα θα μπορέσουν να χρησιμοποιηθούν σαν δυνατό διαπραγματευτικό χαρτί την Κυριακή στις Βρυξέλες. Ας μην το ξεχνάμε αυτό.

Επειδή όμως το βάρος στις κρίσιμες πολιτικές στιγμές είναι σαν μια τούρτα γενεθλίων, που παίρνουν όλοι από ένα κουτάλι και τρώνε από αυτή. Έτσι πρέπει όλοι να κοιτάξουμε και την δική μας στάση. Είναι τελείως διαφορετικό και απόλυτα θεμιτό μέσα από μία συνθήματολογία να ζητάμε δικαιοσύνη, ισονομία, καλύτερο κράτος, πιο αντιπροσωπευτικό πολιτικό σύστημα, καλύτερες πολιτικές και καλύτερο αύριο για τον τόπο μας, και τελείως διαφορετικό να ζητάμε «να καεί το μπουρδέλο η βουλή».

Το πρώτο είναι ένας τρόπος για το δικό μας λιθαράκι, στο μέτρο των δυνατοτήτων μας, προκειμένου να ασκήσουμε κι εμείς πολιτική επιρροή προς αυτό που θεωρούμε καλύτερο. Είναι κι αυτό ένα πολύ σημαντικό κομμάτι της δημοκρατικής διαδικασίας. Το δεύτερο όμως, ακόμα κι αν αντηχεί στα στόμματα εκατοντάδων χιλιάδων, είναι μια άλλη όψη φασίζουσων αντιλήψεων, που όσο διαφορετικά και να πλασάρεται, εκκολάπτει το ίδιο αυγό του φιδιού που εκκολάπτει και οποιαδήποτε άλλη φασίζουσα αντίληψη.

Δημοσιεύτηκε στο VetoNews.gr στις 16.6.2011

Η λάθος κουβέντα για την αποκρατικοποίηση της ΔΕΗ

Η ενέργεια δεν είναι ένα απλό προϊόν. Ας το ξεκαθαρίσουμε από την αρχή αυτό. Η ενέργεια είναι ένα κοινωνικό αγαθό στο οποίο όλοι θα πρέπει να έχουν εύκολη πρόσβαση και είναι θέμα που πρέπει να απασχολεί όλους τους Έλληνες πολίτες. Τους Δυτικομακεδόνες ακόμα παραπανώ, γιατί για εμάς η ΔΕΗ είναι πολλά παραπάνω από μια εταιρία που φροντίζει για προσιτή ενέργεια. Είναι μία εταιρία η οποία:

  • οφείλει να μετεγκαταστήσει οικισμούς ολόκληρους
  • έχει να αποκαταστήσει και να επιστρέψει στο δημόσιο 150.000 στρέμματα γης τα οποία έχει εκμεταλλευτεί
  • έχει στην ιδιοκτησία της τεράστιας σημασίας φυσικούς πόρους όπως η Λίμνη Πολυφύτου και η παραλίμνιες εκτάσεις της
  • πρέπει να φροντίζει για το minimum περιβαλλοντικού κόστους της περιοχή που έχει η χρήση λιγνίτη
  • οφείλει να αποδίδει τον Τοπικό Πόρο Ανάπτυξης, σαν ανταποδοτικό τέλος στην περιβαλλοντική ζημία που προκαλεί
  • πρέπει να φροντίσει για την ομαλή μετάβαση της Δυτ. Μακεδονίας από τον λιγνίτη σε καθαρότερες μορφές, μέσα από έργα όπως το μεγάλο φωτοβολταϊκό πάρκο Κοζάνης που έχει εξαγγελθεί
  • οφείλει να ξεπεράσει της δυσκολίες και τους σκοπέλους που συνεχώς προκύπτουν στην μονάδα «Πτολεμαϊδα V”

Υπάρχει όπως καταλαβαίνετε σοβαρό θέμα. Κι αυτό το θέμα έχει για φόντο μια πλούσια διεθνή εμπειρία στο θέμα απελευθέρωσης της ενέργειας, που λέει πως όποτε συμβαίνει κάτι τέτοιο, η τιμή της κιλοβατώρας παίρνει μεγάλες ανατιμήσεις.

Ο λόγος είναι απλός ξέρετε, καμία ιδιωτική εταιρεία δεν βάζει προτεραιότητά της ΠΟΤΕ την άσκηση κοινωνικής, περιβαλλοντικής και αναπτυξιακής (για την περιοχή) πολιτικής. Το κύριο μέλημα της θα είναι πάντα τα κέρδη και τα μερίσματα των μετόχων της.

Σαφώς βέβαια η σπουδαιότητα του προϊόντος της ΔΕΗ δεν σημαίνει πως όλα είναι όλα αγγελικά πλασμένα εκεί μέσα.

Η ΔΕΗ λειτουργεί μέσα σε ένα θεσμικό πλαίσιο που σηκώνει πολύ μα πολύ κουβέντα. Είναι μια εταιρία με υπεράριθμο αλλά και ανορθόδοξα αξιοποιήσιμο εργατικό δυναμικό ενώ σε πολλές περιπτώσεις η αμοιβή και η επαγγελματική εξέλιξη κάποιων εργαζομένων της συνάδουν περισσότερο με τις διασυνδέσεις τους παρά με τα προσόντα και την παραγωγικότητά τους (όπως σε πολλές περιπτώσεις στο δημόσιο). Μερίδα υψηλά ισταμένων κλιμακίων των συνδικάτων, κατέληξαν να είναι σάρκα από τη σάρκα αυτών των ελίτ που υποτίθεται πως απέναντι τους έπρεπε ορθολογικά να προασπίσουν τα συμφέροντα των εργαζομένων και τη λειτουργικότητα της εταιρίας. Αντ’ αυτού όμως, με μια αλλαζονική και αμετροεπή στάση έγιναν το καλύτερο άλλοθι για τον αποπροσανατολισμό της κουβέντας και των στόχων που αυτή θα έπρεπε να έχει.

Μέσα σ’ όλα τ’ άλλα μικροπολιτικές σκοπιμότητες εκμεταλλευόμενες τον λιγνίτη έχουν στήσει ένα πανηγύρι γύρω απ’ αυτόν εδώ και χρόνια, με εργολάβους επί εργολάβων να πλουτίζουν και ολόκληρα χωριά να κρατούνται εργασιακοί όμηροι με δίμηνες, εξάμηνες, οχτάμηνες συμβάσεις, είτε απ’ ευθείας στην ΔΕΗ είτε “σ’ εκείνον τον εργολάβο που μας έστειλε ο τάδε πολιτικός και θα μας πάρει στη δουλειά για κάποιους μήνες…”.

Δυστυχώς τα κακώς κείμενα γύρω από την λειτουργία της ΔΕΗ ισχύουν, όμως είναι ΑΛΛΟ ΘΕΜΑ. Τα επιχειρήματα αυτά υπάρχουν, αλλά ανήκουν σε μια κουβέντα που θα μπορούσε να έχει να κάνει με την ανάγκη για εξορθολογισμό της λειτουργίας της επιχείρησης, ΟΧΙ όμως για μια κουβέντα που έχει να κάνει με την αποκρατικοποίηση της.

Η ανάγκη για εξορθολογισμό στην λειτουργία της ΔΕΗ δεν μπορεί να αποτελεί δικαιολογία στην ακύρωση του χαρακτήρα του δημόσιου αγαθού της ενέργειας, ούτε να ρισκάρει την κατάληξη σημαντικότατων προκλήσεων της περιοχής που περνούν μέσα από την ΔΕΗ.

Είναι όμως τουλάχιστον ατυχές, η κουβέντα να μην φτάνει ποτέ στην προσπάθεια εξορθολογισμού και επανασχεδιασμού του τρόπου λειτουργίας της ΔΕΗ προκειμένου να καταστεί ανταγωνιστική και να εκσυγχρονιστεί. Σ’ αυτό φταίνε τόσο οι πολιτικοί και θεσμικοί παράγοντες όσο και οι συνδικαλιστικοί φορείς που απλά δεν την αφήνουν. Είτε δεν νοιάζονται, είτε βολεύονται με αυτήν την κατάσταση, είτε την θεωρούν τσιφλίκι τους. Κάπως έτσι οδηγούμαστε στην λογική “πονάει κεφάλι; κόβει κεφάλι!”

Αυτό όμως δεν αλλάζει το ότι εδώ και δεκαετίες, 2 νομοί «λαμπαδιάζονται» καθημερινά, περιμένοντας καρτερικά να δημιουργηθούν οι υποδομές που θα γεννήσουν προοπτικές ανάπτυξης κι είναι ΚΡΙΜΑ όταν βγούμε από την κρίση, οι υποδομές που με τόσο κόστος στηρίξαμε, να ΜΗΝ είναι δικές μας αλλά κάποιων ιδιωτών.

Δημοσιεύτηκε στο VetoNews.gr στις 5.5.2011

Debtocracy: Ένα ντοκιμαντέρ για την κρίση

Οι αιτίες για την κρίση χρέους στην οποία έχει περιέλθει η χώρα μας είναι πολλές. Οι γνώμες, ακόμα περισσότερες. Αυτό που συχνά λείπει από τις περισσότερες των γνώμεων είναι η τεκμηρίωση. Το Debtocracy, κατά την ταπεινή μου γνώμη, αποτελεί την πρώτη δημόσια δηλωμένη και  τεκμηριωμένη τοποθέτηση, που πείθει για την επιτακτική ανάγκη δημιουργίας επιτροπής λογιστικού ελέγχου. Μια επιτροπή που θα κληθεί να εξακριβώσει τα αίτα του δημόσιου χρέους, των όρων με τους οποίους έχει συναφθεί, καθώς και της χρήσης των δανείων, εξετάζοντας παράληλα αν υπάρχει ποσοστό του χρέους (και πόσο είναι αυτο) που μπορεί να αποδειχθεί παράνομο, μη νομιμοποιημένο, ή απεχθές.

Σε αντίθεση με την οπτική της συντριπτικής πλειοψηφίας των ΜΜΕ, το Debtocracy αναζήτα την έξοδο από την δύσκολη θέση στην οποία έχουμε περιέλθει σαν χώρα, αρκετά βήματα «πίσω» (ή «μπροστά»;). Το ερώτημα γύρω από το οποίο επειχειρηματολογεί είναι αν και κατα πόσον «χρωστάει στ’ αλήθεια ο Ελληνικός λαός, όλα όσα του ζητούν;» ενώ θέτει και σε ηθική βάση το πρόβλημα μιας και, όπως θεωρούν οι παραγωγοί του Debtocracy, οι θυσίες που καλείται να κάνει ο Ελληνικός λαός προκειμένου να εξυπηρετηθεί το χρέος της χώρας, το θέτουν σε κοινωνική βάση ως μη διατηρήσιμο.

Σαφώς και κάποιος μπορεί να συμφωνήσει ή να διαφωνήσει ως προς την επιχειρηματολογία του ντοκιμαντέρ, σαφώς και κάποιος μπορεί να ταυτιστεί ή όχι με την ρητορική και το φρασεολόγιο που χρησιμοποιεί, κανείς όμως δεν μπορεί να ισχυριστεί πως δεν αξίζουν 74 λεπτά (τόσο διαρκεί το ντοκιμαντέρ) για να ακούσουμε μία ακόμα, καλά τοποθετημένη, άποψη.

Debtocracy: Ένα ντοκιμαντέρ για την κρίση

http://www.debtocracy.gr

Στραβός είναι ο γιαλός ή στραβά αρμενίζουμε …ή και τα δύο!

Με ενοχλούν οι μονόδρομοι. Συνήθως είναι στενοί, ανήλιοι, χωρίς αρκετό χώρο για τους πεζούς, τους ποδηλάτες και μερικές φορές χωρίς αρκετό χώρο για τα ίδια τα αυτοκίνητα. Άσε που καμιά φορά σε βγάζουν σε αδιέξοδο. Τότε; Πως θα γυρίσεις; Αφού είναι μονόδρομος!

Το είχα σκεφτεί την πρώτη φορά που άκουσα πως η λιτότητα γι’ αυτή την  δημοσιονομική προσαρμογή που μας επιβάλεται σε κύματα, ήταν μονόδρομος. Ένας μονόδρομος μάλιστα με ιδεολογική ομπρέλα την γνωστή λαϊκή …ρήση «σκάσε και κολύμπα». Δεν μ’ άρεσε. Ακόμα δεν μ’ αρέσει. Κι είναι πολλά αυτά που δεν καταλαβαίνω, όχι πρακτικά (μια χαρά τα καταλαβαίνω πρακτικά, μερικές φορές τρομάζω κιόλας κατανοώντας τα) αλλά την πρόθεση τους αδυνατώ να συλλάβω. Σχεδόν την αμφισβητώ.

Κι είναι πολλά αυτά που οδηγούν εκεί, ας πάρουμε όμως τα πράγματα από τα πολύ βασικά. Κατ’ αρχήν δεχόμαστε όλοι πως η κρίση δεν είναι μόνο Ελληνική, είναι Ευρωπαϊκή (ίσως και Παγκόσμια). Όποιος πιστέυει πως η κρίση είναι Ελληνική και μόνο μπορεί να σταματήσει την ανάγνωση εδώ. Σαφώς και η κατάσταση της διεφθαρμένης και διαπλεκόμενης Ελληνικής πραγματικότητας επιβάρυνε τα πράγματα αλλά μάλλον ήταν το κερασάκι στην τούρτα.

Παρ’ όλα αυτά αντιμετωπίζουμε το πρόβλημα αυστηρά εθνοκεντρικά. Διμερείς διαπραγματεύσεις μεταξή τρόικας-Ελλάδας, τρόικας-Ιρλανδίας, τρόικας-Πορτογαλίας κ.ο.κ. Μια λογική που όχι μόνο μας απομακρύνει μίλια μακριά από την λογική της αλληλέγγυας Ευρώπης αλλά αφήνει και εκτός του τραπεζιού των διαπραγματέυσεων ένα πολύ σημαντικό παράγοντα, ο οποίος μάλιστα έχει τα χρέη των χωρών στα χέρια του. Τις τράπεζες.

Πρέπει να επιδιωχθεί ένα συνολικό πακέτο ΜΙΑΣ Ευρωπαϊκής λύσης κι όχι πολλών εθνικών. Θα ήταν πιο σώφρων να καθόταν στο ίδιο τραπέζι οι αρχηγοί όλων των Ευρωπαϊκών υπερχρεωμένων χωρών, μαζί με τους δανειστές (ΔΝΤ, ΕΕ) κι αυτούς που έχουν το χρέος στα χέρια τους (τράπεζες) προκειμένου να βρεθεί μια ΣΥΝΟΛΙΚΗ και Ευρωπαϊκή λύση. Αντ’ αυτού παίζουμε την κολοκυθιά σε άχρωμες, άνευρες και αποδεδειγμένα πλεόν αναποτελεσματικές Συνόδους Κορυφής, που απλά με την αυτιστιστική τους εμμονή στην γιατρειά της κρίσης μέσα απο την λιτότητα, αναβάλουν ξανά και ξανά την λύση του προβλήματος διογκώνοντάς το. Το μόνο που «κερδίζουμε» είναι πισωγυρίσματα που υπονομεύουν την βιωσιμότητα ολόκληρης της ευρωζώνης. Τί απέγινε άραγε εκείνη η κουβέντα που είχαμε ανοίξει για το Ευρωομόλογο;

Είναι πλέον ξεκάθαρο πως με ασπιρίνες δεν μπορείς να καταπολεμήσεις τον καρκίνο.

Θα ήταν πολύ πιο ανώδυνη και πιο δίκαια, κάποια αναδιάρθρωση του συνολικού Ευρωπαϊκού χρέους, ένα προσεκτικό ψαλίδισμα στα ομόλογα και μία συμφωνία για περιορισμό των κρατικών δαπανών (σε τομείς όμως που δεν πλήττουν την μελλοντική παραγωγικότητα και το κοινωνικό κράτος), συνδυασμένα με μια συμφωνία με τις τράπεζες προκειμένου να πάρουν τα χρεωστούμενα τους μέσα από ομόλογα, μικρότερης αξίας και μεγαλύτερης διάρκειας (πράγμα που μάλλον στο τέλος θα το κάνουν ούτως ή άλλως).

Δεν θέλω να φανταστώ τι επιφυλλάσει η μοίρα, για χώρες που μέσα από αυτές τις διμερείς διαπραγματεύσεις με την τρόικα, απλά, δεν τα καταφέρουν. Μπορώ όμως να φανταστώ πως θα μπορούσε να είναι η Ευρωπαϊκή προσέγγιση μιας λύσης, μιας Ευρωπαϊκής συμφωνίας με όλους τους εμπλεκόμενους να βάζουν νερό στο κρασί τους.

Είναι μια λύση που θα έφερνε την κ. Μέρκελ σε αρκετά δύσκολη θέση. Η διαχείριση της κρίσης μέσα από την προσέγγιση του συνολικού Ευρωπαϊκού προβλήματος χρέους δεν θα απαιτούσε ούτε ένα ευρώ από τον Γερμανό φορολογούμενο και δεν θα «ανάγκαζε» τους ισχυρούς της Ευρωζώνης να δανείζονται και να χρεώνονται, για τα δίνουν σε μία-μία χώρα με τη σειρά, σ’ εμάς τους ανίσχυρους (με μεγαλύτερο φυσικά επιτόκιο).

Αυτό το κυνήγι μαγισών όμως στο οποίο έχουμε επιδοθεί, προσπαθώντας να πιάσουμε δημοσιονομικά μεγέθη μιας τάξης της οποίας οι χώρες της Βόρειας Ευρώπης χρειάστηκαν περίπου 30 χρόνια για να τα καταφέρουν, δεν πάει πουθενά. Είναι μια βόμβα στην καρδιά του όποιου κοινωνικού κράτους είχαμε και μια κινούμενη άμμος που μας βουλιάζει όλο και περισσότερο.

Όλα αυτά σε μια χώρα που πραγματικά θέλει και πραγματικά πρέπει ν’ αλλάξει πολλά. Κάτω όμως από την πίεση ενός αφόρητου κομματικού ιστού που το ίδιο το σύστημα έπλασε και στην συνέχεια όπλισε, προκειμένου να προστατεύσει τους «δικούς μας», οδηγούμαστε σε προχειροδουλειές. Αυτός ο βαθύς κομματικός ιστός έχει γραμμένο στα παλαιότερο των υποδημάτων του το ευρύ κοινωνικό καλό και νοιάζεται μόνο για την διατήρηση των υπερ-κεκτημένων του τομέα του. Δεν έχουμε όμως την παραμικρή πολυτέλεια για προχειροδουλειές, τόσο στις θεσμικές όσο και στις δομικές κρατικές αλλαγές που επιχειρούμε.

Οι λίγοι φωνάζουν πολύ, οι πολλοί μιλάνε λίγο κι όσο στραβός είναι τελικά ο γυαλός, άλλο τόσο στραβά αρμενίζουμε κι εμείς. Κάποτε όμως, όπως θα πρέπει να φτιάξουμε μια Ευρώπη που θα είναι αλληλέγγυα τόσο στα λόγια, όσο και στις πράξεις, έτσι θα πρέπει να φτιάξουμε κι ένα τόπο όπου οι μειοψηφίες θα πάψουν να συμπεριφέρονται σαν πλειοψηφία και η πλειοψηφία θα πάψει να αισθάνεται μειοψηφία.

Η …ετεροδιοίκηση και το κόμμα «καβάλα» στους θεσμούς!

Σαφώς υπήρχε και υπάρχει πρόβλημα στην δομή των Ελληνικών θεσμικών οργάνων. Σαφώς υπήρχαν και υπάρχουν πολλές περιπτώσεις καθεστώτων που έπρεπε και πρέπει να αλλάξουν. Οπότε από προθέσεις και «προορισμούς» πάμε καλά. Το πρόβλημα είναι η «διαδρομή» που επιλέγουμε.

Για παράδειγμα, μέσα από το νομοσχέδιο του Καλλικράτη, ορθά μπορείς να συνενώσεις την Ν. Ερυθραία με την Εκάλη και την Κηφισιά, και μέσα στην ομογενοποίηση που προσφέρει ένα μεγάλο αστικό κέντρο, αλλά και στην οικονομική ευπορία που θα σου προσφέρει ο μεγάλος πληθυσμιακά όγκος του δήμου (οι δήμοι χρηματοδοτούνται από το κράτος ανάλογα με τον πληθυσμό τους) να εξυπηρετείς τόσο τους δημότες σου όσο και τις λειτουργικές ανάγκες της έκτασης όλου του δήμου.

Είναι άλλο πράγμα όμως να προσπαθείς να κάνεις το ίδιο σε δήμους με τεράστιες εκτάσεις, τα σύνορα των οποίων μπορεί να συναντούν άλλους δύο και τρεις νομούς (!!!) και πληθυσμιακά ο δήμος να μην ξεπερνά τις δεκαπέντε; δεκαέξι; δεκεφτά (βαριά) χιλιάδες κατοίκους! Η λογική λέει πως σε αυτή την περίπτωση τα μικρότερα σχήματα είναι σαφώς πιο ευέλικτα και πιο αποτελσματικά. Βέβαια θα μου πείτε, «γιατί δεν λειτουργούσαν αποτελεσματικά όλα αυτά τα χρόνια;» (με εξαίρεση μερικές φωτεινές εξαιρέσεις)! Γιατί το πρόβλημα δεν ήταν το μέγεθος των δήμων, αλλά το ότι το συμφέρον του πολιτικού (κομματικού) παράγοντα, υπερκάλυπτε τον σκοπό του θεσμικού! Άρα μάλλον το πρόβλημα δεν ήταν μόνο θεσμικό, αλλα και πολιτικό!

Πάμε τώρα στις συγχωνεύσεις των σχολείων. Με την ίδια λογική, είναι τελείως διαφορετικό μέσα από αριθμούς και υπολογισμούς να καταλήγεις σε μία νέα αρχιτεκτονική δομή των σχολικών μονάδων, και τελείως διαφορετικό το να προσμετράς την υπεραξία που δίνει το (μοναδικό ίσως) σχολείο ενός χωριού ή μιας κωμόπολης.

Όπως στην περίπτωση του Καλλικράτη και τα επιχειρήματα του κ. Ραγκούση, έτσι και τα επιχειρήματα της κ. Διαμαντοπούλου και της κ. Χριστοφιλοπουλού, είναι σωστά και λογικά αλλά ως επί το πλείστον αυστηρά …αριθμητικά: σχολεία 400 μαθητών, σχολικές τάξεις 25 παιδιών κτλ. Όμως, όπως και να το κάνουμε, είναι άλλο πράγμα να καταργείς το …61ο Λύκειο Αθηνών και να συγχωνεύεις το …15ο με το 14ο Γυμνάσιο Πειραιά, κι άλλο πράγμα να βάζεις λουκέτο στην μοναδική σχολική μονάδα ενός οικισμού δύο ή τριών χιλιάδων κατοίκων.

Η διαφορά είναι τεράστια και ξεπερνάει το …αριθμητικό σκέλος της εκπαιδευτικής δομής. Στα χωριά και στις κωμοπολείς τα σχολεία έχουν έναν ρόλο που υπερβαίνει την αυστηρά παιδαγωγική τους διάσταση. Μέσα από το σχολείο του χωριού τους οι εκεί κοινωνίες βλέπουν την συνέχειά τους, είναι η αναφορά του χωριού στο μέλλον τους και η παρακαταθήκη για ανάπτυξη και ευμάρεια των εκεί δημοτών. Ας μην γελιόμαστε… ποιος σημερινός 30άρης θα πήγαινε να κάνει την οικογένεια του σε έναν τόπο που δεν έχει σχολείο;

Θέλω να καταλήξω, πως σε όλα τα επίπεδα παρέμβασης και αλλαγών του θεσμικού μας κράτους, δεν μπορεί να παρεμβαίνει η πολιτεία με την ίδια λογική, τα ίδια κριτήρια και τους ίδιους στόχους. Ο λόγος είναι απλός: γιατί δεν υπάρχουν παντού οι ίδιες συνθήκες, οι ίδιες ανάγκες και τα ίδια προβλήματα.

Βέβαια υπάρχουν περιπτώσεις που τα προβλήματα είναι κοινά και διαδομενά σε όλους τους φορείς ανά την χώρα, αλλά αυτά τα προβλήματα συνήθως προκύπτουν λόγω της …κοινής παρέμβασης του πολιτικού (για την ακρίβεια κομματικού) παράγοντα στην λειτουργία των θεσμών. Δλδ. για παράδειγμα, δεν έφταιγαν οι δημοτικές επιχειρήσεις που είναι υπερχρεωμένες, αλλά έφταιγαν οι διοικήσεις των δημοτικών αρχών που προσλάμβαναν υπεράριθμους υπαλλήλους και διαχειριζόταν τα χρήματα τους (…μας), με αυστηρά ψηφοθηρικό κριτήριο.

Αυτή η ισοπεδοτικά αριθμητική τακτική όμως, αρχής γενομένης από τον Καλλικράτη, εξαπλώνεται σε όλα τα επίπεδα του θεσμικού μας κράτους, με μια λογική που τελικάδίνει στις αυτοδιοικητικές δομές …ετεροδιοικητικά χαρακτηριστικά, και αυτό είναι τεράστιο πρόβλημα.

Δεν ξέρω κατά πόσον τα 20-30 …αυτιά της πραγματικά μικρής ομάδας με την οποία έχει επιλέξει ο κ. Παπανδρέου να κυβερνήσει την χώρα, είναι αρκετά για να ακούσουν όλες τις φωνές όσο και όπως πρέπει. Δεν ξέρω επίσης κατά πόσον οι βουλευτές της περιφέρειας μεταφέρουν αυτές τις φωνές αρκετά φωναχτά (το ελπίζω πάντως).

Αυτό που ξέρω όμως, είναι ότι οι πολίτες που θέλουμε να αλλάξουν πολλά πράγματα σε αυτή τη χώρα, είμαστε πολλοί περισσότεροι από αυτούς που δεν θέλουν. Απλά οι άλλοι είναι πιο …φωνακλάδες, μια φωνή που συνήθως παίρνει δύναμη όχι από το δίκιο του αιτήματος, αλλά από τον πολιτικό (κομματικό) παράγοντα που χρόνια τώρα έχει μάθει στην κυριαρχία επί των θεσμών και του κοινωνικού καλού.

Επειδή όμως μιλάμε για αλλαγές που δεν συμβαίνουν συχνά σε μία πολιτεία, και για μια συγκαιρία που μπορεί να δημιούργησει ένα κράτος λιγότερο υδροκέφαλο και με περισσότερο αυτενεργές κοινωνίες, σίγουρα αυτό δεν μπορεί να γίνει με λιγότερα σχολειά ή αχανείς και δυσλειτουργικούς δήμους.

Θα ήταν προτιμότερο να λαμβάνονται υπ’ όψιν της κυβέρνησης στοιχεία που ξεπερνούν κατά πολύ την στεγνή αριθμητική λογική και να δίναμε σε όλες τις αλλαγές κάποια περίοδο χάριτος προκειμένου να δούμε και στην πράξη τί είναι λειτουργικό και τί όχι. Άλλωστε μόνο τα ντουβάρια δεν αλλάζουν, και ντουβάρια …δεν είμαστε.

Από τον Καντάφι στην Γαλλική επανάσταση και πίσω στις μπάρες των διοδίων

Όταν έκατσα στον υπολογιστή να γράψω αυτό το άρθρο είχα στο μυαλό μου τελείως διαφορετικό θέμα. Τότε «έπεσε» στην τηλεόραση ένα έκτακτο δελτίο ειδήσεων που έλεγε πως ο Καντάφι σήκωσε βομβαρδιστικά αεροπλάνα για να σκοτώσει τον ίδιο του το λαό. Ομολογώ πως πάγωσα.

Ξέχασα τελείως τι ήταν αυτό που ήθελα να γράψω κι έφερα στο μυαλό μου μια κουβέντα με ένα φίλο Σέρβο, περίπου 2 χρόνια πριν σε ένα νυχτερινό δρομολόγιο με τραίνο κάπου στα δυτικά Βαλκάνια. Προσπαθούσε με πάθος να μας περιγράψει την φρίκη μιας πόλης που βομβαρδίζεται, δυσκολευόταν όμως, κόμπιαζε. Το διαπεραστικό σφύριγμα πριν την έκρηξη και η νεκρική σιγή μετά. Τουλάχιστον σε εκείνη την περίπτωση αυτός που βομβάρδιζε ήταν από το απέναντι στρατόπεδο, ενώ τώρα στην ίδια όχθη κάθονται κι οι δυο. Άραβες εναντίων αράβων, ηγέτες εναντίον των λαών τους.

Τιμώ τους αγώνες των λαών της Β. Αφρικής. Είναι λες και κάποιος έχει τραβήξει από τους αραβικούς λαούς ένα πέπλο φόβου που τους σκέπαζε όλα αυτά τα χρόνια. Η γενιά των πατεράδων και των παππούδων αυτής της γενιάς που τώρα επαναστατεί , είχε επαναστατήσει κατά της αποικιοκρατίας, είτε ήταν της Aγγλικής στην Αίγυπτο, είτε της Ιταλικής στην Λιβύη, είτε της Γαλλικής στην Τυνησία και την Αλγερία, και τώρα έρχεται η σειρά μιας νέας γενιάς να ξεσηκωθεί κατά των πρώην επαναστατών που με την πάροδο του χρόνου μετατράπηκαν σε δυνάστες.

Μέσα από τις εξεγέρσεις της βορείου Αφρικής όμως βλέπουμε και κάτι άλλο. Αποδεικνύεται τελικά πως όλος ο πλανήτης είμαστε ένα μεγάλο χωριό. Σε ένα μεγάλο καζάνι βράζουμε όλοι και ότι συμβαίνει στην μία άκρη του πλανήτη σε κάποιο θέμα, μπορεί να επηρεάσει μια έκβαση σε ένα άλλο άκρο του πλανήτη και σε ένα τελείως διαφορετικό θέμα. Το βλέπουμε ξεκάθαρα στα διαδοχικά κύματα που φαίνεται να έχει η περίφημη οικονομική κρίση που ξεκίνησε το 2008, και μάλλον μπαίνουμε στο τελευταίο και πλέον απρόβλεπτο κύμα.

Στην αρχή η κρίση ήταν χρηματοπιστωτική, αν θυμάστε είχε ξεκινήσει σαν κρίση ρευστότητας στις τράπεζες. Στη συνέχεια η κρίση εξελίχθηκε σε οικονομική με την έλλειψη ρευστού να αναγκάζει τις επιχειρήσεις να οδηγούνται σε μειώσεις προσωπικού, κόστους και παραγωγής. Αυτό με την σειρά του έφερε κοινωνική κρίση με διαφορετικές εκφάνσεις σε κάθε χώρα, από αύξηση της ανεργίας στον δυτικό κόσμο μέχρι την ακραία μορφή της επισιτιστικής κρίσης σε λιγότερο ανεπτυγμένες γωνιές του πλανήτη. Και κάπως έτσι, πολλές κοινωνικές κρίσεις μαζί μας φέρνουν στο τέταρτο κύμα, της γεωπολιτικής κρίσης, που βλέπουμε να ξεδιπλώνεται στην Βόρεια Αφρική, μόλις 300 χλμ. νότια της Κρήτης.

Την ίδια ακριβώς ώρα στην δική μας χώρα, κάποιοι που χρησιμοποιούν με απίστευτη ευκολία εκφράσεις όπως «χούντα», «επανάσταση», «τρομοκρατία», «αντίσταση» προσπαθούν να μας πείσουν πως επανάσταση είναι να μην πληρώνεις διόδια ή να περιμένεις πότε θα θιγούν τα δικά σου συμφέροντα για να διαμαρτυρηθείς, σφυρίζοντας αδιάφορα όταν θίγονται τα συμφέροντα των διπλανών σου. Στην Βόρεια Αφρική όμως η σύγχρονη αραβική έκδοση μιας εξέγερσης με αιτήματα ανάλογα με αυτά της Γαλλικής επανάστασης βάζουν κάποια πράγμα στην θέση τους. Γιατί όπως και να το κάνουμε, είναι άλλο να πολεμάς για «liberté, égalité, fraternité» κι άλλο για μισθούς, διόδια και ΦΠΑ.

Εν πάση περιπτώσει, δεν ξέρω πως μπορεί να είναι η επόμενη μέρα στα αραβικά κράτη, ούτε πόσο μακριά μπορεί να πάει το φαινόμενο ντόμινο εξεγέρσεων. Αυτό που ξέρω είναι ότι όσο αποδεικνύεται πως οι άνθρωποι μπορούν να δράσουν, να συνταχθούν και να βγουν στην πρώτη γραμμή με ανιδιοτέλεια και αλτρουισμό γύρω από ένα σκοπό που αφορά το κοινωνικό καλό, το καλό του συνάνθρωπου και το καλό της επόμενης γενιάς, τότε υπάρχει λόγος να πιστεύεις για κάτι καλύτερο.

ΑΝΗΣΥΧΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΠΕΥΚΟΔΑΣΟΣ ΤΩΝ ΠΙΕΡΙΩΝ ΕΚΦΡΑΖΕΙ Ο ΟΡΕΙΒΑΤΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΒΕΛΒΕΝΤΟΥ

του ΟΡΕΙΒΑΤΙΚΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΒΕΛΒΕΝΤΟΥ

κ. Δασάρχη Κοζάνης, τα Πιέρια είναι ένα βουνό πυκνοδασωμένο με κωνοφόρα κυρίως είδη. Οι δυτικές πλαγιές του βουνού είναι κατάφυτες από μαύρη πεύκη, δασική πεύκη και ελάτη, κυρίαρχα δασικά είδη, που με την φυτοκοινωνική ένωση της δρυός, της οξιάς, της λεύκης, της ιτιάς, του γαύρου και της οστρυάς έχουν δημιουργήσει ένα μοναδικό οικοσύστημα με βιολογική ποικιλομορφία και εξαιρετικούς φυσικούς οικοτόπους.

Αποτέλεσμα της βιοποικιλότητας του βουνού και του δάσους των Μουσών ήταν να χαρακτηρισθούν τα Πιέρια περιοχή για ένταξη στο Δίκτυο Natura 2000 και «Τόπος Κοινοτικής Σημασίας» σύμφωνα με την Οδηγία 92/43/ΕΟΚ (κωδικός Πιερίων: GR 1250002).

Τον τελευταίο όμως χρόνο, για την ακρίβεια από τα μέσα του καλοκαιριού και μετά, πεζοπορώντας στα Πιέρια παρακολουθούμε με απορία και ανησυχία ένα φαινόμενο που παίρνει καταστροφικές διαστάσεις. Χιλιάδες πεύκα – ηλικιωμένα και νεαρά – έχουν ξεραθεί μέσα σε λίγους μήνες στην δασική περιοχή πάνω απ’ το Παλαιογράτσιανο και το μοναστήρι της Αγίας Τριάδας Βελβεντού και μέχρι τη βρύση των κυνηγών (διασταύρωση Κατερίνης). Ταυτόχρονα η παρουσία της κάμπιας (κουκούλια) στην κώμη των κωνοφόρων είναι εμφανής και κατατρώει ανελέητα τα φυλλώματα των πεύκων, καταστρέφοντάς τα. Η μαύρη πεύκη πήρε τη σκυτάλη απ’ την δασική και εμφανίζει έντονα τα σημάδια της ξήρανσης και – πιθανώς – της νέκρωσης. Τα απονεκρωμένα κορμιά των δέντρων αποτελούν πια επικίνδυνη εύφλεκτη ύλη, που σε περιόδους ξηρασίας είναι πολύ εύκολο να πυροδοτήσουν πυρκαγιές μεγάλης έκτασης.

Εκφράζοντας και την οικολογική ευαισθησία όλων των Βελβεντινών ζητάμε από το Δασαρχείο Κοζάνης να ενημερώσετε τον κόσμο για τις αιτίες αυτού του θλιβερού φαινομένου και για τα μέτρα που προτίθεστε να πάρετε. Συγκεκριμένα ρωτάμε:

– Γιατί ξεραίνονται τα πεύκα στα Πιέρια;

– Το φαινόμενο της ξήρανσης οφείλεται σε μύκητα, σε έντομο, σε ασθένεια, στην όξινη βροχή, στην ατμοσφαιρική ρύπανση;

– Η κατάσταση που έχει διαμορφωθεί είναι αναστρέψιμη;

– Τι μέτρα πρόληψης έχουν παρθεί από τη Δασική Υπηρεσία;

– Θα εφαρμόσετε τα κατάλληλα μέτρα για περιοριστεί το φαινόμενο της ξήρανσης;

Ο κόσμος του Βελβεντού από τα παλιά χρόνια είχε στην ψυχοσύνθεση βαθειά ριζωμένη την αγάπη και την φροντίδα του δάσους των Πιερίων, συμμετέχοντας στις φιλοδασικές εργασίες και τις φιλοπεριβαλλοντικές παρεμβάσεις. Την εκτίμηση της βιοποικιλότητας και ταυτόχρονα της ωφελιμότητας του δάσους, θέλουμε να πιστεύουμε ότι, την κρατάμε ζωντανή στην ψυχή μας, μόνο που αυτό δεν αρκεί. Πρέπει να υπάρξουν άμεσα και αποτελεσματικά μέτρα για την προστασία του φυσικού μας περιβάλλοντος.

Για τον Ο.Σ. Βελβεντού

Η Πρόεδρος

Μαλιούση Ευανθία

πηγή: Vetonews.gr